سرمقاله/

نوردکاران در انتظار کاهش التهاب

کمبود مواد اولیه، گرانی تجهیزات و ماشین‌آلات تولید و افزایش قابل‌توجه نرخ فروش شمش از بزرگ‌ترین چالش‌های نوردکاران محسوب می‌شوند، چراکه با رشد قیمت نهاده‌های تولید این فعالان صنعتی، قیمت تمام‌شده محصولات آنها افزایش می‌یابد؛ درنتیجه از این محصولات دیگر امکان رقابت در بازارهای جهانی را ندارند.

 

در چنین شرایطی، تداوم فعالیت واحدهای نوردی کشور با اما و اگر روبه‌رو شده است. راه‌حل اصلی رفع مشکلات این حوزه را باید کاهش قیمت مواد اولیه مورد نیاز آنها دانست.

 توجه به این نکته ضروری به‌نظر می‌رسد که از ابتدای امسال تاکنون عوامل متعددی مانند رشد قیمت فولاد در بازارهای جهانی، افزایش روزافزون نرخ ارز در کشور، شدت گرفتن رقابت برای خرید شمش، بی‌ثباتی‌های اقتصادی و جو روانی ناشی از آن زمینه رشد قیمت شمش فولاد را فراهم کرده است.

 در چنین موقعیتی تداوم فعالیت نوردکاران ایرانی بسیار دشوار شده است؛ تاجایی که بسیاری از تولیدکنندگان فقط با ۲۰ درصد ظرفیت خود فعالیت می‌کنند.

 اما در همین حال شمش تولید شده در کشور به کشورهای حوزه خلیج‌فارس صادر و به محصول نهایی تبدیل و حتی صادر می‌شود؛ یعنی زمینه تکمیل زنجیره ارزش‌افزوده را برای سایر کشورها فراهم کرده‌ایم. در ادامه باید تاکید کرد حضور افراد صاحب نفوذ و قدرت در حلقه‌های میانی زنجیره فولاد از دیگر دلایل اصلی گرانی بازار فولاد محسوب می‌شود. البته طی ماه‌های اخیر فروش شمش خارج از شبکه بورس کالا ممنوع اعلام شده است؛ یعنی فولادسازان موظف هستند ۶۰ درصد تولیدات خود را در بورس کالا به فروش برسانند.

 امید داریم زمینه اجرایی شدن این طرح‌ها فراهم و بدین ترتیب از رقابت برای خرید شمش کاسته شود. توجه به این نکته ضروری به‌نظر می‌رسد که واحدهای تولیدکننده شمش، سنگ آهن و بسیاری از نهاده‌های تولید مورد نیاز خود برای تولید را از داخل کشور تامین می‌کنند. منابع ارزان انرژی بسیار ارزان در اختیار این واحدها قرار می‌گیرد. هزینه منابع انسانی در ایران در مقایسه با سایر کشورها به مراتب پایین‌تر است. با وجود این شرایط چرا باید نرخ شمش فولاد براساس دلار باشیم، آنهم در شرایطی که شاهد اثرات مخرب قیمت‌گذاری با ارز هستیم. درواقع باید اذعان کرد که درحال‌حاضر میان منافع حلقه‌های مختلف در زنجیره فولاد تضاد وجود دارد. بر همین اساس نیز چندی پیش بخشی از فعالان این زنجیره از انجمن تولیدکنندگان فولاد جدا و انجمن جدیدی را تاسیس کردند، چراکه به اعتقاد بسیاری از اعضا تصمیمات نهایی انجمن تولیدکنندگان فولاد براساس منافع تولیدکنندگان شمش اخذ می‌شد.

 بر همین اساس نیز تصمیم به جدایی گرفته شد. خوشبختانه بعد از جدایی توانستیم نظرات خود را به گوش متولیان امر در وزارت صنعت، معدن و تجارت، قوه قضاییه و مجلس شورای اسلامی برسانیم و دیدگاه‌های خود را منعکس کنیم تا درنهایت تفاوت میان فولاد و محصول نهایی مشخص شود. در همین حال باید تاکید کرد که جدا شدن نوردکاران از انجمن تولیدکنندگان فولاد به نفع پایین‌دست این زنجیره و مصرف‌کننده نهایی است. این انجمن تاکنون توانسته بخش قابل‌توجهی از اهداف خود را محقق کند، چراکه دلیل گرانی‌ها برای مسئولان و سیاست‌گذاران مشخص شده است. بر همین اساس نیز امید داریم بسیاری از چالش‌های موجود در مسیر فعالیت ما برطرف شود. کما اینکه در چند ماه اخیر عرضه قابل‌توجه فولاد در بورس کالا مورد توجه قرار گرفته است. چنانچه این هدف اجرایی شود، نوردکاران می‌توانند با ظرفیت قابل‌توجهی تولید کنند. به‌علاوه آنکه از التهاب در بازار و رقابت برای تامین مواد اولیه نیز کاسته می‌شود. همین افزایش تولید نیز به رقابت‌پذیری این تولیدکنندگان در بازار جهانی می‌افزاید. درنتیجه حتی باید به شروع مجدد صادرات امیدوار بود.

 مصطفی عبدالهی / فعال صنعت فولاد

 انتهای پیام/


چاپ