سرمقاله/

محدودیت‌ های صنعت آلومینیوم

آلومینیوم را فلز قرن بیست‌ویکم می‌دانند، چراکه سرانه مصرف این فلز با توجه به ویژگی‌های منحصر به فردی که دارد، رو به رشد است. در عصر حاضر، تقاضا برای آلومینیوم رو به‌فزونی است. استفاده از این فلز به جای فولاد در صنعت خودروسازی زمینه سبک شدن وسایل نقلیه را فراهم می‌کند. درنتیجه سبک شدن خودروها میزان مصرف سوخت در آنها کاهش خواهد یافتِ و از آلودگی‌های محیط زیستی می‌کاهد و از آنجاکه در دنیای کنونی، حفظ محیط‌زیست اهمیت ویژه‌ای دارد، انتظار می‌رود این فلز با اقبال روزافزون روبه‌رو شود.

تولید آلومینیوم انرژی‌بر است؛ بنابراین وجود منابع غنی انرژی به‌عنوان یکی از مزیت‌ها برای تولید این فلز به‌شمار می‌رود. بر همین اساس نیز تولید آلومینیوم در ایران مورد توجه قرار گرفته است. البته این صنعت آنطور که باید رشد نکرده است، اما با توجه به زمینه‌های رشد مصرف آلومینیوم، باید اقرار کرد که فرصتی به‌وجود آمده و تولیدکنندگان ایرانی نیز می‌توانند سهم خود را از تولید و مصرف آلومینیوم در جهان افزایش دهند. سیاست‌گذاری برای توسعه صنایع در کشورهای مختلف تحت‌تاثیر عوامل گوناگونی است.

استراتژی‌های مدون‌شده برای صنعت آلومینیوم نیز با توجه به نقاط قدرت و ضعف ایجاد این صنعت، تدوین شده‌اند. گفتنی است تامین مواد اولیه مورد نیاز برای تولید شمش آلومینیوم نقش بسزایی بر قیمت تمام شده آن دارد و عمده مواد اولیه مورد نیاز برای تولید این فلز وارداتی هستند. حال از آنجا که ایران با انواع تحریم‌ها و محدودیت‌های بین‌المللی روبه‌رو است، تامین مواد اولیه مورد نیاز این فلز نیز دشوار است. درواقع، در چنین موقعیتی نمی‌توان از این صنعت انتظار عملکرد درخشان‌تری داشت. فعالان این صنعت ناچارند ماده اولیه مورد نیاز خود برای تولید را گران خریداری کنند. در همین حال و به‌دلیل محدودیت‌های یادشده ناچار هستند محصولات خود را با قیمتی پایین‌تر از عرف جهانی، در بازار بین‌المللی به فروش برسانند؛ بنابراین باید اقرار کرد که این صنعت از وضعیت مطلوبی برای سرمایه‌گذاری برخوردار نیست.

به‌علاوه آنکه با توجه به شرایط تحریمی یادشده دسترسی صنایع ما به بازار فاینانس بین‌المللی محدود است. در چنین شرایطی، امکان تامین مالی پروژه‌ها به‌راحتی ممکن نخواهد بود و علاوه بر این، احداث پروژه‌ها با شرایط محدودکننده‌ای مواجه است و طبعا این صنعت جای رشد و توسعه چندانی نخواهد داشت. با وجود تمام محدودیت‌ها صنعت آلومینیوم در چند سال گذشته، پیشرفت قابل‌ملاحظه‌ای را از آن خود کرده و واحدهای مختلفی از این صنعت وارد مدار تولید شده‌ است. شرکت آلومینیوم جنوب (سالکو) با ظرفیت تولید ۳۰۰ هزار تن شمش آلومینیوم و با سرمایه‌گذاری بیش از یک میلیارد دلار آغاز به کار کرد.

واحد آلومینیوم شرکت آلومینای ایران در جاجرم نیز به‌تازگی شروع به تولید کرده است. فاز ۲ واحد المهدی (هرمزال) نیز راه‌اندازی شد. گفتنی است در طول چند سال گذشته، فرصت‌های مناسبی برای توسعه صنعت آلومینیوم کشور اختصاص داده و ظرفیت تولید این فلز در زمان فعالیت این دولت، حدودا دو برابر شده است. البته که همچنان از چشم‌انداز صنعت آلومینیوم کشور در افق ۱۴۰۴ که تولید ۱.۵ میلیون تن شمش است، فاصله داریم. هر چند طرح‌های توسعه صنعت آلومینیوم برای تحقق هدف تولید ۱.۵ میلیون تن آلومینیوم در افق ۱۴۰۴ شناسایی شده‌، اما اجرای طرح توسعه و احداث واحدهای تولید شمش آلومینیوم به سرمایه‌گذار نیاز دارد. چنانچه شرایط مناسب برای جذب سرمایه به این صنایع فراهم شود، زمینه رشد و توسعه آنها هم فراهم خواهد شد. درواقع آینده این صنعت به وضعیت اقتصادی کشور گره خورده است و اگر گشایشی در شرایط اقتصادی پدید‌اید می‌توان به رشد و توسعه این صنعت نیز امیدوار بود.

امیر صباغ -مدیر اقتصادی و توسعه سرمایه‌گذاری ایمیدرو

انتهای پیام/


چاپ